و مربوط به روزیست که معلم انشای ما حضور نداشت و به جای او  معلم ورزشی  اومده بود تا برای من در اون روز پاییزی خاطره ای سرد  رو رقم بزنه.

هرگز چهره ی عبوس و  درهم اون معلم رو فراموش نخواهم کرد/که انگار اون روز از دنیا دلش گرفته بود

 و اومده بود تا  یه جوری غصه هاشو  سر ما خالی کنه/هر چند معلم ورزش بود/ اما با ژست خاصی  رفت

 پای تخته/ و روی تخته نوشت:

آینه چون روی تو بنمود راست                خود شکن، آینه شکستن خطاست

و  دستور فرموند که این موضوع انشاییست که بایدسر کلاس بنویسید و  همینجاهم  بخوانید

سر و صدای پچ پچ و غرغر  بچه ها بلند شد که وااااااااااااااای همینجا......!

فصل پاییز  بود / مدرسه  مظهر دانش د ر خیابان بهار تهرانپارس/که حیاط زیبایی داشت /

پر از درخت و زیر درختها نیمکت های فلزی/ بارون زده بود و دل من توی اون هوا همیشه غوغایی داشت

تا بچه ها غرغر کنند که بابا چی بنویسیم و چکار کنیم /قلم برداشتم و شروع کردم به نوشتن

نوشته ای که امروز  هنوز هم با همون دست خط در دفتر شعر اون روزم یادگارش مونده / و امروز دیگه چیزی از تلخی  اون روز باقی نمونده و بوی کهنه ی خاطر ه ای ملس  رو  به خودش گرفته.

بدون اینکه بدونم چی می خوام بنویسم قلمم چرخید و اینطور شروع کردم و به پایان رسوندم که//

 آیینه چون روی تو بنمود راست             خودشکن  آیینه شکستن خطاست

آنچه تو بینی به رخ آیینه                          گاه ز اعماق وجودت جداست

ای صنم ! ای شرک نهان در دلت              خالق آن چهره و این دل خداست

درد تو جهل است  به حق و خدا                لیک تورا  بندگی خالق انسان رواست

ظاهر خود را بتوانی که به زیور بساخت          لیک خداوند زتو این نخواست

آنچه خدا خواسته از  خلق خویش                پاکی سیرت،دل پر از صفاست

گر تو به آئینه رخت زشت بود                  آئینه نشکن،که در آن حق نماست

سیرت خود پاک کن از زشتها                     صورت تو ،کی ز وجودت جداست؟؟

آنچه به قلبت گذرد  چهره ات                      روی کند هم به نگاه تو راست

پس سخن شاعر شیرین سخن                گوش بدار ،این سخنان پر بهاست

آئینه چون روی توبنمود راست                خود شکن، آئینه شکستن خطاست.

چند باری از روی انشام خوندم و بعضی کمها رو زیاد و بعضی زیادهارو کم کردم و قلمم رو بالای دفترم گذاشتم ودر دلم غوغایی بو که که شاهکار زیبایی آفریدم.

دوستان از پشت سر   شروع کردند به سرک کشیدن / که چی نوشتی /تموم شد؟؟/ چیه به ما هم بگو...

معلم که شلوغی رو دید سر بلند کرد  خطاب به من گفت //چه خبره معرکه گرفتی //بنویس.

گفتم / اجازه خانم / نوشتیم

. با تعجب پرسد /تموم کردی//

/بالبخند گفتم //بله خانم//

مثل کسی که بخواد مچ گیری کرده باشه // وسط کلاس رو با دست نشون داد و گفت//

/بیا بخون

راستش من با اینکه نوشتن رو دوست داشتم اما همیشه موقع خوندن هول میشدم و خون توی صورتم می دوید و خجالت میکشیدم/از خوندن شعر توی جمع خجالت میکشیدم...

اما جلو رفتم و  با غرور  شعرمو خوندم و  منتظر تشویق خانم معلم بودم که گفت// بیار ببینم///با افتخار بردم خدمت خانم معلم//نگاهی به دفترم کردو //////چشمتون روز بد نبینه//دفترموپرت کرد وسط کلاس و با اعصبانیت

گفت// منو مسخره میکنی//// شعر میدزدی و......

امروز که از روی اون شعر میخونم / میبنم / شعر کودکانه ی من که پر از حرفهای بزرگ و قشنگ بود/

پر بود از

ایرادهای دستوری  وزن و قافیه و عروض و .... اون خانم معلم مهربون که دل منو پیش چشم بچه هاشکست/اصلا نمی دونست شعر چیه /تا شعر دزدی چی باشه.....

خیلی دلم میخواست یه روزی این خاطره رو داستان کوتاهی کنم / اما قلم من  فقط عاشق  حرفهای موزونه

عاشق سجع و  نظم و شعر های آهنگین.

و این خاطره ی ملس  را ، که هرگز در هیچ کتابی /داستان کوتاه نشد /

تقدیم میکنم به دوستان مجازی  وبلاگم.

باشد که در دنیای مجازی،خاطره هامان رنگ تازه ای بگیرند.